Uit de oude doos: Rode kaart voor de veldverwijdering

Regel 18, jaargang 2, nummer 1 - Oktober 1989

Rode kaart voor de veld­verwijde­ring

 Ed van Leeuwen jr.

Mocht u misschien nog twijfelen, de titel is pre­cies zo bedoeld als hij er staat: de veldverwijdering zou vervangen moeten worden door de rode kaart. Althans, in het amateurvoetbal en als begrip, want de uitvoe­ring veldverwijdering is natuurlijk hetzelfde als een rode kaart. Hetzelfde verhaal gaat ook op voor de gele kaart en de waar­schuwing.

Voordelen

Waarom zijn die kaarten nu zo fijn?

Zoals met elke verande­ring, kleeft ook aan deze een aantal voor- en nade­len. Wanneer we met het goede nieuws beginnen, zijn de volgende redenen waarschijnlijk de meest voor de hand liggende:

-herkenbaarheid,

-conformiteit binnen­land,

-conformiteit buiten­land en

-effect.

De redenen zullen hieron­der puntsgewijs nader toegelicht worden.

Herkenbaarheid

Het komt nogal eens voor dat toeschouwers en/of spelers na de wed­strijd pas geconfronteerd worden met het feit dat er een of meerdere waar­schuwingen zijn uitge­deeld. Toegegeven, in theorie zou dit niet mo­gen voorkomen -de spel­regels zijn hier heel duidelijk over-, maar daar gaat het nu even niet om; feit is dat het voorkomt.  Misschien willen de betrokkenen het ook niet weten, of denken ze dat ze met een zwakke broe­der te maken hadden die het voorval niet op het wedstrijdformulier zou vermelden.

Misverstanden zijn er legio. Praat u maar eens met iemand die niet zo vertrouwd is met voetbal: nooit zal deze over 'waarschuwing' praten, maar over 'gele kaart'. Zelfs reclamemakers maken gebruik van het begrip rode kaart om aan te geven dat er bijvoor­beeld uitverkoop is. Praat daarentegen met iemand die wel vertrouwd is met voetbal en tel het aantal keren dat deze van een 'boeking' spreekt in plaats van een waarschu­wing.

Om aan al die misver­standen een einde te maken, kunnen de rode en gele kaarten een be­langrijke rol spelen. Im­mers, iedereen ziet waar het om gaat en (als de scheidsrechter het juist doet) om wie. Dat is niet alleen handig voor het publiek en eventuele rapporteurs, maar juist ook voor de andere 2/3 van het arbitrale trio.

Comformiteit binnenland

Misschien een beetje dure benaming voor wat ge­woon het gelijkstellen van het betaalde voetbal en het amateurvoetbal is. De tendens hedentendage is om zoveel mogelijk één lijn te trekken. We krijgen dus één Europa, er is één scheidsrechters­commissie, maar er zijn twee verschillende hande­lingen als het gaat om het geven van een waar­schuwing.

Comformiteit buitenland

Wanneer we kijken naar het buitenland, blijkt dat veel landen reeds gele en rode kaarten kennen. Dit gebeurt niet alleen in het betaalde, maar juist ook in het amateurvoetbal.

Bij uitwisseling of inter­nationale toernooien, worden er dus twee ver­schillende handelingen aangegeven, terwijl het geven van een gele of rode kaart juist zo inter­nationaal mogelijk gebaar is. Het is wenselijk dat op dit gebied een vast beleid wordt gevoerd, het liefst mondiaal.

Effect

Het laatste punt is het best toe te lichten aan de hand van een voorbeeld. Enkele jaren terug gaf een internationale scheidsrechter uit Neder­land een strafschop. Een speler was het daar dui­delijk niet mee eens en liep de scheidsrechter achterna, terwijl hij een aantal opmerkingen maakte aan het adres van de scheidsrechter. De scheidsrechter, die tot dat moment steeds met zijn rug naar de speler had gelopen en die inmiddels de gele kaart had gepakt, draaide zich om en toon­de deze meteen aan de speler. De speler was hierdoor zo overbluft, dat hij niets meer durfde en kon zeggen en terstond rechtsomkeert maakte.

In het amateurvoetbal was dit allemaal niet zo eenvoudig geweest. Hoe toon je direct aan dat je een waarschuwing geeft? Brul je dat naar zo'n speler, die dan net zo hard weer terugbrult? Of vraag je netjes zijn naam en zegt, als je hier al aan toe komt, dat hij een waarschuwing heeft, zodat het hele effect weg is.

Ander uiterste is het theatrale dat sommige scheidsrechters hebben wanneer ze een gele kaart tonen: simpel een kaart tonen aan een spe­ler die voor je staat, kan effectief genoeg zijn.

Nadelen

Natuurlijk zijn er ook nadelen te noemen, waar­bij meteeen al een kantte­kening gemaakt kan worden. Scheidsrechters die niet zo sterk in hun schoenen staan, zullen de gele kaart misschien als uitvlucht gebruiken, of helemaal niet, waarbij het eerste dan nog beduidend beter is dan het tweede. Dat is echter een kwestie van discipline en lef, die men ook al moet hebben om in de laatste minuut bij een 0‑0-stand een strafschop tegen de thuis­club te geven.

Een ander nadeel is het feit dat elke scheidsrech­ter twee van die kaarten op zak moet hebben, dus ook de clubman die toevallig verplicht vrijwil­lig is aangewezen om bij het achtste elftal te flui­ten. Maar ja, Scheids­rechters doen het met hun fluit en zonder dat ding en enige andere accessoires kom je ook niet ver. Men zal dus twee attribuutjes meer het veld op moeten sjouwen. Dat moet dan maar.